Punk sahneden Lo-fi estetiğe, analog hafızadan algoritma çağının eşiğine… Armageddon Turk, müziği bir janr değil, bir tutum olarak kuranların hikâyesini anlatıyor.

Duman, Münih’te yalnızca bir konser vermedi; gurbet, kuşaklar ve hatıralar arasında ortak bir ses yarattı. Almanya’da büyüyen dinleyicilerle Türkiye’den taşınan şarkılar, bu gecede müziğin aidiyet kurma gücünü bir kez daha hatırlattı.

Rock ve Saykedelik Folk tarihinin karanlık damarını izleyen bu yazı, okültizmin müzikle kurduğu ilişkiyi kültürel, felsefi ve tarihsel bir bağlamda ele alıyor. Karşı-kültürden Crowley’e uzanan bu hat, müziğin yalnızca ses değil, ritüel olduğunu da hatırlatıyor.

Iron Maiden Türkiye’ye uğramazken, boşluğu sahnede kim doldurur? Maiden Turkey konseri vesilesiyle tribute gruplarını mercek altına alan Adnan Alper Demirci; taklit, sadakat, fan kültürü ve müzikte “aslı varken kopya” meselesini samimi, keskin ama sakin sorularla kurcalıyor.

Robert Louis Stevenson’ın bastırılmış kötülük alegorisi, Jekyll & Hyde müzikalinde beden bulur. Hayko Cepkin’in yorumu ise Hyde’ı teatral bir canavar değil, içgüdüsel ve rahatsız edici bir hakikat olarak sahneye taşıyor.

Gerçekle hayalin arasında salınan; Caz’ın gölgesiyle ya da Rock’ın uğultusuyla beslenen efsanevi bar. Murakami’nin romanlarındaki melodilerle var olup, yok olan “Peter Cat” efsanesine bir yolculuk yaptırıyor Meral Akman.