Bizim sımsıkı sarıldığımız, gözümüzden sakındığımız harika bir Gezi Parkımız var. Üstüne park tanımayız; ama Los Angeles’ın Westlake mahallesinde, 19. yüzyılın sonlarında inşa edilen ve şarkılara konu olan tarihi bir park daha var. İlhamını ve adını bu parktan alan, Rock tarihinin en tuhaf ama en unutulmaz şarkılarından biri: “MacArthur Park”.
Şarkı, ilk dinleyişte “yağmurda unutulan pasta” gibi absürt bir görüntüyle dinleyiciyi hafifçe “cık cık”latsa da ilerledikçe içinde saklı melankoliyi yavaş yavaş yüreğinize işler. Jimmy Webb’in gençlik yıllarındaki bir aşkın ardından yazdığı bu parça, klasik bir ayrılık şarkısını farklı bir bakış açısına taşır; parçalı anılar, zaman sıçramaları ve yoğun bir duygusal atmosferle ayrılığın şaşkınlığını anlatır. Webb’in sevdiceğiyle buluşma noktası olan park, göleti ve eski kafesiyle şehrin ortasında tuhaf bir yalnızlık hissi taşır.
“Yağmurda kalan pasta” ise çoğu yorumcuya göre emek verilmiş bir ilişkinin yavaşça dağılmasıdır. Ve evet: Şarkı yayımlandığında birçok kişi sözlerin saçmalığıyla dalga geçmiş, ama yıllar içinde bu tuhaflık onu ölümsüz kılan şeye dönüşmüştür. Şarkıyı seslendiren Richard Harris’in, ki ileride birçok harika rolün yanı sıra Harry Potter filmlerinde de Dumbledore olarak karşımıza çıkacaktır, kattığı teatral yorum, eseri neredeyse küçük bir tiyatro oyununa dönüştürür.
Yıllar sonra Donna Summer tarafından disko formunda yeniden yorumlanarak bambaşka bir görünüme bürünen “MacArthur Park”, hâlâ aynı soruyu fısıldar: Emek verilmiş bir şey, zamanın yağmuruna ne kadar dayanabilir?
*Expecto Patronum: Harry Potter evreninde Ruh Emicilere (Dementors) karşı kullanılan en güçlü savunma büyüsüdür. Çok mutlu bir anıya odaklanarak yapılan bu büyü, gümüş renkli, hayvan formunda pozitif bir koruyucu enerji yaratır. “Bir koruyucu bekliyorum” anlamına gelen bu tılsım, umut ve mutlulukla beslenen bir kalkan görevi görür. (MA)