1949 yılında Arkansas’ta küçük bir kulüpte çalarken içeride kavga çıkıyor. Isınmak için kullanılan soba devrilince mekân yanmaya başlıyor. Herkes dışarı kaçarken B. B. King son anda içeri girip gitarını kurtarıyor. Sonradan öğreniyor ki kavganın nedeni olan kadının adı Lucille. O günden sonra bütün gitarlarına aynı adı veriyor.
“Bir daha hiçbir kadın için yanan binaya girmeyeyim diye gitarıma Lucille adını verdim.”
Oysa hikâye Mississippi’de pamuk tarlalarında başlıyor. Genç Riley King traktör şoförlüğü yapıyor, geceleri gitar çalıyor. Memphis’e gidince radyoda Beale Street Blues Boy adıyla sunulmaya başlanıyor.
1950’ler ve 60’larda yılda üç yüzü aşan konser verdiği dönemler var. Neredeyse her gece başka bir şehirde sahneye çıkıyor. Turne otobüsleri, moteller ve uzun Amerikan yolları onun gerçek evi haline geliyor. Belki de bu yüzden gitarındaki her nota yaşanmış.
Bir başka önemli ayrıntı ise genç müzisyenlere bakışı. Eric Clapton ya da Stevie Ray Vaughan gibi isimlerle çalarken hiçbir zaman gösteriş yarışına girmiyor. Çünkü onun için mesele hız değil, duygu.
Bir röportajında söylediği şu cümle, onun müziğinin özeti gibi,
“Önemli olan çok nota çalmak değil… Bir notanın insana ne hissettirdiği.” (BS)