Bazen bir albümü değil, albümün içinde yaşayan o günkü halimizi dinleriz. Placebo’nun Sleeping With Ghosts’u, gençliğin geride bıraktığını sandığımız hayaletlerinin yirmi yıl sonra bile aynı yerde olduğunu hatırlatıyor.

“Benden mutlu şeyler beklemeyin!” Steven Wilson sözünü tutuyor ve yas, yalnızlık ve pişmanlığı öyle bir ses mimarisine dönüştürüyor ki insan üzülürken bir yandan da “ne güzel üzülüyorum” diye düşünüyor.

Bir 45’lik düşünün, A yüzü Acı Tatlı, B yüzü Paranoya; besteler 1996’dan, kayıtlar 2026’dan. Cem Arık’ın otuz yıldır bitmeyen Rock’n’Roll sevdasına müzisyen dostları el verince, plak biraz geç ama tam zamanında geliyor.

TRT ekranlarının hüzünlü Ersen’inin ardında elektro kemanlar, fuzz gitarlar, Funk baslar ve Dadaşlar’la kopan büyük bir Anadolu Rock fırtınası vardı. Şimdi gri filtreleri kaldırıp Ersen’i yeniden dinleme zamanı.

İsa’nın hikâyesinde en ürkütücü karakter sessiz Judas değil, gürültülü kalabalıktır.

Bazen bir konseri hastalık, bazen fırtına, bazen de kontrolden çıkan kalabalık bitirir. Müzik tarihinin unutulmayan yarım kalmış konserlerinin ardındaki hikâyeler…