Rock ve Saykedelik Folk tarihinin karanlık damarını izleyen bu yazı, okültizmin müzikle kurduğu ilişkiyi kültürel, felsefi ve tarihsel bir bağlamda ele alıyor. Karşı-kültürden Crowley’e uzanan bu hat, müziğin yalnızca ses değil, ritüel olduğunu da hatırlatıyor.

Iron Maiden Türkiye’ye uğramazken, boşluğu sahnede kim doldurur? Maiden Turkey konseri vesilesiyle tribute gruplarını mercek altına alan Adnan Alper Demirci; taklit, sadakat, fan kültürü ve müzikte “aslı varken kopya” meselesini samimi, keskin ama sakin sorularla kurcalıyor.

Robert Louis Stevenson’ın bastırılmış kötülük alegorisi, Jekyll & Hyde müzikalinde beden bulur. Hayko Cepkin’in yorumu ise Hyde’ı teatral bir canavar değil, içgüdüsel ve rahatsız edici bir hakikat olarak sahneye taşıyor.

Gerçekle hayalin arasında salınan; Caz’ın gölgesiyle ya da Rock’ın uğultusuyla beslenen efsanevi bar. Murakami’nin romanlarındaki melodilerle var olup, yok olan “Peter Cat” efsanesine bir yolculuk yaptırıyor Meral Akman.

Madchester ruhunun mihenk taşı The Stone Roses (1989), yalnızca bir debut albüm değil; bir kuşağın stilini, sesini ve hayallerini şekillendiren bir dönüm noktası. Mani’nin Groove’u, Squire’ın gitarı ve Brown’un sesiyle İndie tarihine kazınan saf bir efsane.

Köklerini 2000’lerin Rock’ından, ruhunu ise varoluşun karanlık kıvrımlarından alan Siyah Tavşan; içsel arayış, sinematik atmosfer ve dürüst bir duygusallıkla şekillenen müziğiyle yeni albümüne hazırlanıyor. Grup, yıkımdan doğan hikâyesini bugün daha geniş bir bilinçle yeniden yazıyor.