‘Rock müziği tarihinin tartışmasız en büyük müzisyeni’. ‘En büyük’ lafını pek sevmeyiz; haklıyızdır da sevmemekte, lakin bıraktığı izin derinliğini ve kalıcılığını düşündüğümüzde Jimi Hendrix’i daha iyi tarif etmenin başka bir yolu da yok sanki. Hepi topu 3 yıl ve yayımlanışını görebildiği sadece 4 albüm. Sonra da saçma sapan bir veda.
Hendrix, 60’ların ortasında The Isley Brothers, Lonnie Youngblood, Curtis Knight ve Little Richard gibi isimlerin arkasında çalmışsa da solo kariyerine başladıktan sonra kendi müziğini yapmaya o denli odaklandı ki başkalarının çalışmalarına nadiren katkı verdi. Bu durumun en şık istisnası, Stephen Stills‘in ilk solo albümünde gitarını öttürmesiydi.
İngiltere’yi fethedip ABD’ye geri dönüşünde sahneye çıktığı Monterey Pop Festivali’nde, Hendrix’i seyirciye Stephen Stills sundu. Sonra ikili yakın arkadaş oldu. Hendrix’in gitar çalışı karşısında herkesin ağzı açık kalıyorken, kendisi de Stills’in çalım stilini övmeye başladı. Bir albüm kaydetmek gibi dertleri olmadan keyiflerine göre birlikte takılmaya başlamışlardı ki bu seanslardan çok kısa bir bölüm yıllar sonra Stills’in “Carry On” kutu setine dahil edildi. Hendrix 1969’da, Experience turnesinde bası Stills’e emanet etmek istedi lakin Stills’in programı yoğundu. (Yukarıdaki fotoğrafta görüyorsunuz, stüdyoda Hendrix ve Stills’in yanında Kerim Çaplı da var; onun hikâyesini de başka bir zaman anlatalım.)
Hendrix, 1970’de bir gün, Stills’in ilk solo albüm kaydını yaptığı stüdyoya geldi ve bir parçada gitar çaldı. ‘Old Times Good Times’. Solo kariyeri süresince kendi albümleri haricinde Hendrix’in çalışını duyabileceğimiz yegane parça. Ama ne parça! Birinci dakikadan itibaren varlığı hemen fark ediliyor, her dizeye cevap yetiştiriyor, gitarı inletiyor; soloya kalktığında ise şarkı kimlik değiştiriyor. Zaten başından beri varolan gerilim hali zirveye çıkıyor. 220 saniyenin sonunda, Stills’in sözlerine hak vermekten kendinizi alamıyorsunuz: “Eski zamanlar, güzel zamanlarmış.”
Stephen Stills’in (Atlantic 1970) kapak fotoğrafının, Hendrix’in öldüğü gün çekildiğini ve albümün James Marshall Hendrix’e adandığını da not edelim.