1975’te Mick Taylor müzikal anlaşmazlıklarını da gerekçe göstererek Rolling Stones’tan ayrılmaya karar verince, Rock camiasında fısıltılar hemen başlar: “Yeni Stone kim olacak?”
Jeff Beck’ten Wayne Perkins’e, Harvey Mandel’den Ronnie Wood’a kadar birçok isim üzerine konuşulurken, bir telefon da Rory Gallagher’a gelir.
Önce bunun kardeşinin bir şakası olduğunu düşünse de sonunda küçük Fender Tweed amfisini ve gitarını alıp Rotterdam’a gider. Onu havaalanında Mick Jagger karşılar, hatta anlatılanlar doğruysa Jagger, daha taksideyden sıkı bir pazarlık yapacak kadar “Jagger”dır o gün.

Rory Gallagher üç gün boyunca Stones’la çalar. Kardeşi Donal Gallagher’a göre o günlerde Rory’nin rifflerinden bazıları daha sonra Black and Blue albümünde duyulacaktır.
Gallagher kısa zamanda şunu anlar ki Rolling Stones ile çalmak başka, bir Stone olmak bambaşka bir şeydir. Grubun içindeki karmaşa bitmek bilmez; Mick ile Keith’in arasındaki gerginlik sürekli artar, Keith arada bir görünüp “Rory ile frekansım tuttu” dese de sonrasında pek ortalarda görünmez.
Bir türlü karar verilemeyen günlerin ardından Rory Gallagher kendi grubunun Japonya turnesine katılması gerektiğini söylemek üzere Stone’lardan birine ulaşmaya çalışır ama karşısına çıkan tek kişi, odasında kendini kaybetmiş Keith Richards’tır.
Bunun üzerine gitarını, amfisini toplar ve uçağına yetişir. Çünkü Rory Gallagher hedefi “dünyanın en büyük Rock grubuna katılmak” değil, kendi yolunda kendi kuralları ile ilerlemektir. (MA)

