Otuz yılı aşkın müzik yolculuğunda Badluck’tan Bulutsuzluk Özlemi’ne, Cem Köksal’dan Nemrud’a uzanan pek çok farklı müzikal dünyada iz bırakan Mert Alkaya, bugün The Leavers ile sınırları ve kalıpları reddeden bir müziğin peşinde. Sevgi Yeşilyaprak’ın sorularına verdiği cevaplarda, Faruk Kavi ve Volkan Konuk’la kurduğu grubun We Are The Leavers albümünü, doğaçlamanın bestecilikle buluştuğu yaratım sürecini, sahnedeki özgürlüğü ve Türkiye’de ana akım dışında müzik üretmenin zorluklarını konuştu.
Türkiye’nin en iyi Rock davulcularından biri. Kendine özgü davul çalma stili, disiplini, çalışkanlığı ve mütevazı kişiliğiyle Türk Rock sahnesinin önemli müzisyenlerinden. Otuz yılı aşan profesyonel müzik yolculuğunda, hepimizin çok iyi bildiği, sevdiği birçok Rock grubu ve müzisyenle çaldı, sayısız konser ve albümde yer aldı. Uzun yıllardır Sonor davullarının Türkiye temsilciliğini yürütüyor; aynı zamanda davul eğitmenliği yapıyor.
Konserlerdeki muhteşem davul performansları ve doğaçlamalarıyla dinleyicileri büyüleyen, zillerden çıkardığı sihirli tonlar ve benzersiz ritimlerle müzikseverleri başka bir boyuta ışınlayan bir müzisyen. Evet, kimden bahsettiğimi tahmin etmişsinizdir: Mert Alkaya ile bir söyleşi gerçekleştirdik.
Usta müzisyenlerden oluşan The Leavers grubunu ve geçen yıl “Hammer Müzik” etiketiyle çıkan double albümleri We Are The Leavers’ı konuştuk. Ve tabii ki müzik etrafında birçok başka konu. İyi okumalar diyorum.
• The Leavers nasıl kuruldu? Gitarda Faruk Kavi, basta ve synthesizer’da Volkan Konuk ve davulda da sen nasıl bir araya geldiniz, nasıl bir müzik yapmak istediniz, bize anlatabilir misin?
• The Leavers, uzun yıllara dayanan müzikal birikimimi farklı bir müzikal anlayışla ifade etme arayışımın bir sonucu. Faruk Kavi ve Volkan Konuk’la birlikte, kendimizi belirli kalıplara hapsetmeden, müziğin sınırlarını keşfedebileceğimiz bir alan yaratmak istedik.
Üçümüzün de farklı müzikal geçmişleri ve yaklaşımları var. Bu farklılıkları bir dezavantaj olarak değil, müziğimizi besleyen bir unsur olarak görüyoruz. The Leavers’ta temel amacımız, belirli bir türün kurallarına bağlı kalmadan, doğaçlamaya ve deneysel yaklaşımlara açık, kendine özgü bir müzikal dil oluşturmak.
Müziğimizde Progresif Rock’tan Post-Rock’a, Saykedelik müzikten Post-Metal’e uzanan farklı etkiler duyulabilir. Ancak bunları bilinçli olarak bir araya getirip bir formül oluşturmak gibi bir derdimiz yok. Bizim için önemli olan, üçümüzün bir araya geldiğinde ortaya çıkan müziğin doğal akışını takip etmek ve bu akışın bizi nereye götüreceğini keşfetmek.
The Leavers’ı kurarken en büyük motivasyonlarımızdan biri de müziği herhangi bir ticari kaygının ya da dinleyicinin beklentilerinin önüne koyabilmekti. Kendimizi özgürce ifade edebileceğimiz, risk almaktan çekinmeyeceğimiz bir alan yaratmak istedik.
• Grubun adına nasıl karar verdiniz? Marillion sevdiğini biliyoruz. Grup ve albüm adlarının FEAR albümündeki The Leavers şarkısıyla veya şarkının sözleriyle bir ilgisi var mı?
• The Leavers ismi, Marillion’un FEAR albümü çıkmadan önce aklıma gelmişti. Hatta o dönem küçük bir logo çalışması bile yapmıştım. Albümde The Leavers adında bir şarkı olduğunu görünce hem şaşırdım hem sevindim. Kanıtlayamam tabii ama zamanlama açısından ilginç bir tesadüf oldu.
• İçerisinde dillere dolanacak, hatırlaması kolay nakaratlar olmayan, tamamen enstrümantal, deneysel Post-Rock-Metal tarzı şarkılardan oluşan bir albüm yapmak oldukça cesur bir tercih. Kelimelerin anlatamadıklarını yalnızca enstrümanlarla ifade etmek, sizin için daha özgür bir müzikal dil yaratmış olabilir mi?
• Maalesef Türkiye’de farklı türleri bir araya getiren, deneysel bir albüm yapmak hâlâ cesur bir girişim olarak görülüyor; oysa dünyada böyle bir karşılığı yok. Sanırım burada dinleyici kitlesi ve maddi geri dönüş sınırlı olduğu için böyle algılanıyor. Oysa dünyada birçok deneysel Rock ve enstrümantal Post-Rock grubu milyonlarca dinlenmeye ulaşıyor. Örneğin Sunn O))) gibi isimler çok atmosferik işler yapabiliyor. Bu özgürlük dünyada pek çok gruba ait. Ama Türkiye’de benzer bir müzik yaptığınızda, koşullar nedeniyle hâlâ sıra dışı bir iş gibi değerlendiriliyor. Aslında daha doğal karşılanması gerektiğini düşünüyorum. Umarım zamanla bizim gibi gruplar çoğalır ve Türkiye’de de bu tarz müzikler sıra dışı bir tercih değil, müziğin doğal bir parçası olarak görülür.
• Şarkı adlarına (The Gathering, Whispers & Lullabies, Light From The Dark, Echoes Of The Union ve Revival) baktığımda sanki birbiri ardına gelişen bir hikâye anlatılıyor gibi hissettim. Albümde anlatmak istediğiniz tam olarak nedir?
• Şarkı adlarını özel bir hikâye olarak planlamadık. The Gathering, birlikte ürettiğimiz ilk şarkıydı. Diğer parçaların isimleri ise kendi atmosferlerinden çıktı. Revival, kendini gerçekleştirme anlamı taşıyordu. Onu üretirken grubun müzikal kimliğini tamamladığımızı hissettik; albümün adını da We Are The Leavers koyduk. Müzik olarak derin, karanlık ve melankolik bir akış kurmak istedik; dinleyenin de kendi hikâyesinden bir şeyler bulmasını arzuladık, biraz da yorumu dinleyene bıraktık. Herkesin müzikte kendinden bir şeyler bulması bize göre albümün en güzel tarafı.
• Albümün kaydı iki yıl sürmüş, mastering ve miks işlemleri ise İtalya’da yapılmış. Grupta bir ses mühendisinin (Volkan Konuk) olmasının da getirdiği ilave bir hassasiyet oldu mu bu aşamada? Bu süreçten bahsedebilir misin?
• Volkan’ın hem müzisyen hem ses mühendisi olması, özellikle albüm kaydının büyük bir titizlikle yapılmasını sağladı. İtalya’daki Larsen Premoli ile çalışmak da sürece uluslararası bir standart kattı. Revizelerde hızlı hareket eden ve aynı dili konuşan bir ekip olduk. Sonuç olarak da yoğun emekle ortaya dünya standartlarında bir iş çıktığına inanıyorum.

• En çok merak edilen konulardan birisi de şarkıların yaratım süreci. Bir araya gelip doğaçlama fikirler üzerinden mi yol aldınız daha çok yoksa üzerinde uzun uzun çalışılan besteler mi söz konusu albümde?
• İlk başta, grup bir araya geldiğinde pandemi döneminde evde hazırladığım demolar üzerinden ilerledik. Bu demoları birlikte çalıp devamında yarım saat, bazen bir saat süren doğaçlamalar yaptık. Her provayı kaydettik; ortaya 6-7 saatlik uzun kayıtlar çıktı. Ben bunların arasından hoşuma giden bölümleri seçip keserek, yaklaşık 6-7 saatlik kayıttan seçtiğim bölümleri birleştirerek dört-beş bölümden oluşan, 10 dakikalık bir parça hazırladım ve gruba getirdim. Parçaların temize çekilmiş hâllerini birlikte düzenlerken her parçada mutlaka yeni fikirler de çıktı. Yani parçalar sadece önceden hazırlanmış besteler değildi; doğaçlamalarla şekillendi, sonra birlikte çalışarak son hâlini aldı.
• Albümün lansman konserini 13 Şubat 2025’te Babylon Şişli’de gerçekleştirdiniz. Şahane bir konser olmuş gerçekten, konseri kaçıranlar için güzel haber: Live at Babylon albümü ve videosu dijital ortamlarda yayınlandı. Türkiye’de albüm çıkartmak çok zorken siz bir de canlı kayıt da çıkarttınız. Kayıt sırasında her şey yolunda gitti mi?
• Dünyadaki bu tarz müzik yapan gruplara baktığımızda, hemen hepsinin bir canlı albümü var. Biz de “Neden ilk konserimizden böyle bir albüm çıkarmayalım?” diye düşündük ve bunun için ön çalışmalara başladık. Bu süreçte Hakan Elbaşı ve Barış Dülger’e de özellikle teşekkür etmek istiyoruz. Kaydın en iyi şekilde alınması konusunda gerçekten müthiş bir iş çıkardılar. Onlar sayesinde kayıt sırasında hiçbir sorunla karşılaşmadık. Güzel de bir konser oldu. Videoyu Okan Demir’in yönetmenliğinde çektik; montaj ve ses düzenleme çalışmalarının ardından hem albümü hem de videoyu dijital platformlarda yayımladık.
• 2025’te Anatolian Prog Tour kapsamında Sovak ve Alkera ile birlikte İstanbul, Ankara ve İzmir’de konserleriniz oldu. Bu konserler nasıl geçti? Geri dönüşler nasıldı? İleride farklı illeri de kapsayan benzer turne ve festivaller olursa grup olarak katılmayı düşünür müsünüz?
• ProgRockSongs’tan Onur Tosun’un fikriydi Anatolian Prog Tour. Üç grup aramızda çok güzel bir uyum yakaladık. Katılım da beklentimizin üzerindeydi. İleride de bu tarz farklı illeri kapsayan turne ve konserlere katılmak isteriz. Bu tarz organizasyonların çoğalmasını diliyoruz.
• Konserlerinizde konuk olarak ritim gitarda Barış Yıldırım yer almıştı. Grubun kadrosuna dâhil oldu diye düşünebilir miyiz?
• Evet, Barış eski dostumuz zaten; farklı ekiplerde birlikte çalmıştık. The Leavers’taki varlığı bizim için çok kıymetli.
• İkinci albüm için hazırlıklarınız başladı sanırım. Albüm ile ilgili paylaşabileceğin ayrıntılar var mı yoksa tamamen sürpriz mi olsun diyorsunuz? Yeni albüm dinleyicilerle ne zaman buluşur?
• Sürpriz olmasını tercih ederim. Kendimizi tekrar etmemeye çalışıyoruz yeni albümde. Ne zaman dinleyiciyle buluşur, bu konuda net konuşmam oldukça zor.
• “Ne yersen osun” sözü gibi, “neler dinlersen ondan etkiler taşıyan bir müzik yaparsın” dersek çok da yanlış olmaz sanırım. Dinlediğimiz, duyduğumuz birçok şarkı, melodi ve ton bilinçaltımızda bir yer ediyor sonuçta. Bu düşünceye katılır mısın? Mesela senin sıkı bir Talk Talk ve Porcupine Tree hayranı olduğunu biliyoruz. Faruk Kavi’nin de Slint sevdiğini tahmin ediyorum. Grup üyelerinin müzik zevklerinden bahseder misin? İlham aldığınız ortak gruplar ve müzisyenler var mı?
• Elbette doğduğumuz günden itibaren belirli müzikler ve sesler duyduk ve duyuyoruz. Müziği üretmeden önce kafamızda belirli bir tarz olmuyor. Bizden ne çıkıyorsa onu kabul ediyoruz. Zaman zaman da “Böyle şeyler var zaten” deyip siliyoruz, çöpe atıyoruz. Önceliğimiz bizim beğenmemiz ve duygu olarak içimize sinmesi. Kayıtlarımızı dinlerken Faruk, “Dinlediğim grubun konserine gitmek ister miyim?” diye değerlendiriyor. Ben ise “Bu müziği bir yerde duysam Shazam ile aratıp ‘Kimmiş bu grup?’ der miyim?” diye düşünüyorum. Grup üyelerinin müzik zevklerinde ortak kümeler oldukça fazla, farklılıklar da var elbette. Genelde melankolik ve karanlık müzikler bize hitap ediyor.
• Davul çalmaya kaç yaşında başladın, ilk enstrümanın davul muydu? Müzisyen olma ve davulu seçme kararın nasıl gelişti, müzikal yolculuğunun başlangıcını anlatabilir misin? Sana ilham veren müzisyenler kimlerdi?
• Evet, ilk enstrümanım davuldu; 14 yaşında çalmaya başladım. Küçük yaşlarda kendimi profesyonel gruplarla mekânlarda çalarken buldum. Doğal akışında gerçekleşti aslında. Sonrasında iyi bir müzisyen olabilmek için ne kadar çok çalışmam gerektiğini zamanla daha da iyi anladım.
İlk dönemlerde ilham aldığım gruplar Queen, Beatles, Depeche Mode ve Metallica idi.
• İlk profesyonel sahne deneyimin hangi grupla, ne zaman oldu?
• İlk kez 1991 yılında, lise arkadaşlarımla kurduğumuz grupla Bilsak Rock Cafe’de sahneye çıktım. Farklı grupların da katıldığı bir etkinlikti. Bir beste ve iki cover şarkı çalmıştık. O gün aşırı heyecanlandığımı, ellerimin titrediğini hatırlıyorum. Daha sonra Milliyet Liseler Arası Müzik Yarışması’na katıldık ve ödüller aldık. Ardından, dönemin popüler gruplarından Badluck’a katılmamla birlikte müzik hayatım daha profesyonel bir boyuta evrildi. Badluck, ben gruba katılmadan önce Bon Jovi’nin ön grubu olarak sahne almıştı.
• Otuz yılı aşan profesyonel müzik hayatında bugüne kadar birçok grup ve müzisyenle çalıştın; Badluck, Bulutsuzluk Özlemi, Yaya, Aylin Aslım, Feridun Düzağaç, Demir Demirkan, Cem Köksal, Tatufly ve Nemrud ilk aklıma gelenler. Rock müzik şemsiyesi altında farklı alt türlerde birçok müzisyenle çalıştın, sayısız konserler verdin, bu çeşitliliğin müzisyen olarak senin gelişimine katkıları nasıl oldu?
• Müzik dinlemek hayatımda en çok yaptığım şeydi. O yüzden farklı gruplara uyum sağlamam zor olmadı. Elbette her ekibin kendi dinamiği, her müziğin içinde farklı bir yapı var. Bu dinamiklere uyum sağlamak zaman alıyor, ama müziği dikkatlice dinleyip içselleştirdiğinde bu deneyimi kazanıyorsun. Vokalli müziklerde ise şarkı sözlerini dinleyip içimden mırıldanırım; böylelikle müziğin ve ritmin daha iyi akmasını sağlarım.
• Joe Lynn Turner, Cem Köksal ve Mats Levén ile birlikte 2011’de bir dizi konseriniz oldu. Joe Lynn Turner ile aynı sahneyi paylaşmak nasıl bir deneyimdi? Eğlenceli anılarından birisini anlatmak ister misin?
• Joe son derece profesyonel, sahnede grubu adeta yöneten, disiplinli biriydi. Uykusuna çok önem verir, suyunu hiç eksik etmez, kendine çok dikkat ederdi. Kendi sağlığına ne kadar dikkat ettiğine şahitlik etmek güzel bir deneyim oldu.
Eğlenceli anılardan biri şuydu: Joe Satriani konserinden önce Cem Köksal / Joe Lynn Turner ekibi olarak çalacaktık. Soundcheck sırasında Joe Satriani ve Marco Minnemann ile tanışma ve konuşma imkânımız oldu. İkisi de Joe’yu çok sevdiklerini, çok saydıklarını ve onunla çalıştığım için ne kadar şanslı olduğumu söylediler. Marco Minnemann, “Ben de onunla çalışmayı çok isterdim; en büyük idollerimden biri,” demişti. Biz birkaç saat sonra sahneye çıktık. Çaldığım gruptaki vokalist Joe Lynn Turner’dı. Sahnenin yanında bizi izleyen seyircilerden ikisi Joe Satriani ve Marco Minnemann’dı. Bütün konseri keyifle izlediler. Gerçekten çok enteresan, unutulmaz bir anıdır benim için.
• Zamanda bir yolculuk yapma şansın olsaydı, hangi grup veya müzisyenle birlikte sahnede çalmak isterdin?
• Jimi Hendrix’in grubunda çalmak isterdim.
• Türkiye’nin en iyi davulcularından birisin. Uzun yıllardır Alman Sonor davullarının Türkiye temsilcisisin. Kendi özgün davul stilinin oluşmasına katkı sağlayan şeyler sence nelerdi? Düzenli bir egzersiz rutinin var mı hâlâ?
• Öncelikle çok teşekkür ederim. Türkiye’de gerçekten çok fazla iyi müzisyen var. Bir yandan da benim için davul stilim, müziği desteklemek, müziğin içinde bir parça olmak üzerine kurulu. Davulu değil, müziği ön plana koyarak çalmaya çalıştım; bunu tercih ettim. Son yıllarda davul anlayışımın da biraz daha farklı yönlere kaydığını söyleyebilirim.
Eskiden çok uzun saatler egzersiz yapardım. Günde 8-10 saat çalıştığım yıllar var. Sonraki yıllarda bu süre günde 2-3 saate indi. Son yıllarda ortalama 20-25 dakika diyebilirim. Elime hiç baget almadığım günler de oluyor. Bu dönemde daha çok teknik çalışmadan ziyade emprovize çalıyorum. İçinden hoşuma giden fikirler çıkarsa hemen kaydediyorum, ileride kullanmak üzere.
• Davul eğitmenliğine devam ediyorsun. Her yaştan öğrencilerin var. Küçük yaştaki öğrencilerinle çalışmak nasıl, zorlandığın anlar oluyor mu? Son yıllarda davula ilginin arttığını söyleyebilir miyiz? Yeni başlayanlara neler tavsiye edersin?
• Çocuklarla çalışmak benim için çok değerli. Her çocuğun karakteri ve mizacı farklı olduğu için her birine farklı yaklaşmak gerekiyor.
Son yıllarda davula ve diğer enstrümanlara ilgi gerçekten arttı. Aileler daha bilinçli, çünkü küçük yaşta enstrüman çalmanın bilişsel gelişimi destekleyebildiği konusunda bilimsel çalışmalar var. Davul da diğer enstrümanlar gibi daha ulaşılabilir hâle geldi. Bütün bunlar birleşince müziğe ilgi duyan çocukların sayısı da artıyor. Yeni başlayanlara gelince, sabırlı olmalarını ve düzenli çalışmalarını öneririm.
• 2021’de Omnipotence adında bir solo çalışma yapmıştın. Aklında benzer solo projeler var mı?
• Şu anda bütün odağım The Leavers’ın ikinci albümü. O yüzden yakın zamanda böyle bir proje yok.
• Nemrud ile üç albüm yaptın (Ritual, Nemrud, At the End of the Day). Müzikal yolculuğundaki yeri açısından Nemrud senin için ne ifade ediyor? Favori Nemrud albümün ve şarkıların hangileri?
• Mert Göçay’la tanıştığımda Nemrud’un ilk albümü çıkmıştı. Mert Topel’in davetiyle ilk konserden itibaren grupta yer aldım. O günden beri birlikte çalışmaya devam ediyoruz. Aileyi temsil ediyor Nemrud benim için.
Favori bir albümüm yok açıkçası; hepsi ayrı değerli benim için ama favori şarkım Ritual.
• Nemrud’un neredeyse tüm konserlerine katıldım, hepsi olağanüstüydü. Özellikle doğaçlamalar harikaydı. Konserlerde seyircilerin katılımı ve coşkusu seni nasıl etkiliyor?
• Öncelikle sıkı takipçiliğinizden ötürü teşekkür ediyorum. Doğaçlama bölümleri bir daha tekrarlanamayan bölümler olduğu için bizim için de sihirli oluyor. Ne çıkacağını, neler yaşanacağını bilmediğimiz bir dünyaya giriş yapılıyor. Ama elbette en sonunda oradan yuvarlanıp tekrar yeryüzüne ayak basıyoruz. Biz kendi aramızda eğlendiğimiz ve enerjimizi koruduğumuz sürece seyircinin de sahnede yaşadığımız hislere şahitlik ederek iyi hissettiğini düşünüyorum. Seyirciyle grup arasında ortak, kolektif bir akış yaşanıyor. Bu da bizi motive ediyor.

• Zamandan bağımsız bir süper grup kurma şansın olsaydı, kadroda kimler yer alırdı ve ne tarz müzik yapardınız?
• Kraftwerk’ten Ralf Hütter, basta Mick Karn, gitarda Terje Rypdal’dan oluşan bir grup ilginç olurdu.
• Kullandığın zilleri seçerken hangi değişkenlere göre karar veriyorsun? Stüdyo kaydı, açık hava konseri ya da müziğin türü, hangisi öncelikli belirleyici oluyor?
• Öncelikle müziğin türüne göre zil seçiyorum; yüksek volümlü bir müzikse, özellikle crash’lere minimum 18 inçten başlıyorum. Eğer 16-15 inçlik zillerle çalınırsa açık havada splash gibi minicik duyuluyor. Stüdyo kayıtlarında daha steril bir ortam olduğu için mikrofonlarla ayarlanabiliyor ama orada da tercihlerim bu yönde oluyor. Müziğin içerisinde kaybolmayacak, müziği güzel yürütecek ziller seçmeye özen gösteriyorum.
• Türkiye’de ana akım dışında müzik yapmanın zorlukları neler? Gelişen teknolojiyle birlikte dinleyicilerin müziğe erişimi çok kolaylaştı. On binlerce grup arasından sıyrılmak ve albümün dinlenilmesi de bir o kadar zor artık bence. Eski yıllar ile günümüzü karşılaştırdığında, bu değişimin olumlu ve olumsuz yönleri hakkında ne düşünüyorsun?
• Herkesin ortak, büyük bir sıkıntı içinde olduğunu düşünüyorum. Bir yandan teknolojiyle müziğe erişim inanılmaz kolaylaştı. Eskiden bir albümü dinlemek için plak, kaset ya da CD satın almak gerekirken şimdi parmaklarımızın ucunda. Bu bir yandan büyük bir fırsat, görünürlük imkânı demek. Diğer yandan da inanılmaz bir kalabalık var; herkes bir anda ulaşılabilir hâle geldi. Bu da ana akım dışında üretim yapanlar için hem fırsat hem de zorluk yaratıyor. O dönemlerde albümü bulan, dinleyen daha seçilmiş bir kitleydi; şimdi ise dikkat çekmek çok daha zor. Ama aynı zamanda küçük bir ev stüdyosundan bile sesini duyurabilmek, festivallere çıkabilmek gibi olumlu taraflar da var. Devir de biraz değişti. Bugün yeni neslin evinde oturup bir albümü baştan sona dinlediğini sanmıyorum. Elbette vardır dinleyenler ama albüm dinleme kültürünün yok olduğunu düşünüyorum.
• Türkiye’deki değişen yaşam koşullarıyla birlikte sanatın, müzisyenlerin üzerindeki baskı ve engellemelerin her geçen gün arttığı bir ortamda varlığını sürdürebilmek konusunda endişelerin var mı? Her şeye rağmen seni umutlandıran gelişmeler oluyor mu?
• Artık kendi umudumuzu kendimiz yaratmamız gerekiyor, biz de öyle yapıyoruz ve tüm zorluklara rağmen bir şeyler üretmeye, kendimizi ifade etmeye çalışıyoruz. Ve en sonunda kaydettiğimiz albümü plak olarak elimize almak da en büyük ödüllerden biri. The Leavers gibi idealist bir grubun çift plaklık albümünün yayımlanması beni umutlandıran bir gelişme oldu. Verdikleri destek için buradan Hammer Müzik’e, Haluk Ataklı ve Enis Kızılkaya’ya tekrar teşekkürlerimizi yollayalım.
• Bu güzel söyleşi için çok teşekkür ediyorum. Son olarak Stüdyoİmge okurlarına söylemek istediğin bir şeyler var mı?
• Stüdyoİmge, 90’lı yılların başından beri çok sıkı takipçisi olduğum bir dergiydi. Hatta Bulutsuzluk Özlemi’nin Uçtu Uçtu albümünün reklamını yarım sayfa olarak ilk Stüdyoİmge dergisinde görmüştüm. “Yüksek volümle dinleyiniz!” yazıyordu.
Yüksek volümlü müziklerimiz daim olsun. Stüdyoİmge ekibine çok teşekkür ederim.







