Robert Fripp’in anlattığına göre Jimi Hendrix, 1969’da Londra’daki erken dönem King Crimson konserlerinden birinde grubu izledikten sonra doğrudan Fripp’in yanına gidip onu tebrik eder. Fripp yıllar sonra bu anıyı anlatırken, Hendrix’in sol elini uzatıp “Sol elimi sık dostum, kalbime daha yakın” dediğini anlatacaktı. Fripp o anı neredeyse kutsal bir hatıra gibi anlatıyor.
Bu küçük anekdot yalnızca iki gitaristin karşılaşması değildi aslında. Bir tarafta Blues’dan gelip gitarı adeta başka bir gezegene taşıyan Hendrix, diğer tarafta Rock müziği Caz, Avangart ve Modern Klasik müzikle buluşturup türün sınırlarını genişleten Fripp vardı. Yıllar sonra King Crimson’ın müziğini tasarlarken aklındaki sorunun şu olduğunu söyleyecekti: “Jimi Hendrix, Béla Bartók yaylı dörtlüsü çalsaydı nasıl olurdu?”
Hendrix’in müziği zaten Blues kalıplarının dışına taşmaya başlamıştı. Gürültü, doğaçlama, Caz, elektronik dokular ve uzayan kompozisyonlar onun gözünü çok daha ilerilere diktiğini gösteriyordu. Belki de Fripp’in onda gördüğü şey yalnızca büyük bir gitarist değil, henüz tamamlanmamış bir gelecekti.
Hendrix’in trajik biçimde 1970’te hayatını kaybetmesi, Rock müziğinin en büyük ihtimallerinden birini de sonsuza dek yarım bıraktı. Çünkü birçok müzik yazarı ve hayran, Hendrix yaşasaydı Progresif Rock, Caz Füzyon ve Avangart müzik dünyasına çok daha derin şekilde gireceğini düşünüyor.
Robert Fripp’in anlattığı o küçücük el sıkışma hikâyesi ise bugün hâlâ iki ayrı evrenin — Psychedelic Rock ile Progresif Rock’ın — birbirini kısa bir süreliğine tanıyıp selamladığı an olarak hatırlanıyor. Bu anı, iki müzik sevdalısı ve birbirini takdir eden emekçinin kalpten kalbe konuşmadan anlaştıkları bir an gibi hayal etmeyi tercih edebiliriz. (MA)