Muğla’dan yükselen özgün bir ses, Rock’ın farklı türleri arasında dolaşan iddialı bir albüm… Sinan Doyan ve Bülent Seyitdanlıoğlu, Ayberk Saka’nın Kelebeğin Vedası albümünü kendi üsluplarıyla yorumladılar. Doyan, sanatçının çocukluğundan bugüne uzanan müzik yolculuğunu anlatırken, Seyitdanlıoğlu, albümün katmanlı yapısına, anlatım gücüne ve dinleyicide uyandırdığı hislere odaklanıyor. İki kalem, iki farklı yaklaşım ve aynı müzikal hikâyede buluşan iki yazı…
1983 yılında Karabük’te doğan Ayberk Saka, müzik çalışmalarını Muğla’da sürdüren çok yönlü bir sanatçı: Besteci, gitarist, aranjör, solist ve prodüktör. Müzikle tanışmasında müzisyen babasının ve Tünay Akdeniz’in önemli payı bulunan Saka, Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesinde müzik eğitimi aldı. Farklı müzik türlerinde çalışmalar yapan sanatçı, 16 Ekim 2026’da yayımlanan 18 parçalık konsept albümü Kelebeğin Vedası ile Progresif Rock, Thrash Metal, Caz, Soul ve Senfonik öğeleri tiyatral bir yapıda buluşturdu. Kayıt ve prodüksiyon süreçlerinin büyük bölümünü kendisi üstlendiği albüm, kayıp, öfke, hesaplaşma ve vedayı müzik aracılığıyla anlatan iddialı bir çalışma.
Karabük’ten Muğla’ya, Oldies’ten Progresif Rock’a…
Sinan Doyan
Müzik sevgisi evin içinden destekli olunca sanki her alanda 1-0 önde başlıyorsun. Hele yol gösterici babansa ve babanın yakın arkadaşı, ara sıra eve gelip birlikte meşk ettikleri yakın dostu, memlekette çığır(ışım) açmış hiperaktif bir isim, Tünay Akdeniz’se kaymaklı ekmek kadayıfı etkisi yaratıyor. Ayberk Saka da böyle bir isim; aileden kaymaklı…
Ülkemizin Punk tanımlı ilk (ve belki de tek) “hak ettiği değeri görmemiş” ismi Tünay Akdeniz İstanbul defterini kapatıp palazlandığı yer olan Karabük’e geri döndüğünde en sevdiği “iş” olan müziğin farklı kulvarına girmiş, Üsküdar’daki dükkânının demirbaşları plaklarına yenilerini de ekleyerek geniş arşivini cüzi bir ücret karşılığında ülkenin dört bir yanına dağılmış meraklılarına ulaştırırken, aynı zamanda inşaat mühendisi, müzik bağımlısı bir baba da, oğlu Ayberk’in gözü önünde hem mühendisliği hem de müzisyenliği bir arada yürütüyordu. Üstelik Tünay Akdeniz’in de eşliğinde.
Minik Ayberk’in ta o zamanlarda kanına enjekte olan “virüs”, bugün yaklaşık bir saatlik ve 18 parçalık bir albümün kapılarını açacaktı. Bu ikilinin yaptığı şey salt müzik performansı değil, aynı zamanda etkilendikleri isimlerin şarkılarını ameliyat masasına yatırıp didik didik etmelerinden ibaretti. Bir şarkıyı oluşturan altyapının merkezine yapılan bu seyahatler, Ayberk Saka’nın ileride müzikte sarılacağı titizliği de beraberinde getirecekti.
1983 Karabük doğumlu Ayberk Saka aileden gelen müzikal mirası başarıyla devam ettirerek, batı enstrümanları konusundaki eğilimini aldığı eğitimlerle pekiştirdi. Daha çok melodik yapılar üzerine eğilirken diğer yandan da gitar becerisini, bu enstrümanın en sert tarzıyla geliştirdi; Metallica ve Megadeth gibi Thrash Metal gruplarının etkisiyle gitardaki yeteneğini geliştirdi. Ustası Tünay Akdeniz’le de çeşitli programlarda sahne alarak “oldies” konusunda da deneyim kazanmaya başladı.
Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Eğitim Fakültesinin müzik öğretmenliği bölümünü kazanması ise Saka’nın, müziğin akademik boyutlarını irdelemesine ve enstrüman hâkimiyetini geliştirmesine katkı sağlamış. Çocukluğunda aldığı klasik müzik derslerinde öğrendiklerini üniversite yıllarında pekiştiren Ayberk Saka, kendisine ana enstrüman olarak elektro gitarı seçmiş, yolunu da “Rock’ın uçsuz bucaksız yolu” olarak belirlemişti.
2008 yılında mezun olduktan sonra memleketine dönerek Karabük Üniversitesi Safranbolu Fethi Toker Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesinde öğretim görevlisi olarak dersler verdi. Aynı zamanda bir müzik mağazasını hem eğitim alanı hem de kayıt stüdyosu olarak hizmete sundu.
2011 yılında Gür Akad, Cem Köksal, Alpay Şalt ve Çağatay Ateş tarafından kurulan, yurt dışındaki “G3” projesi kıvamındaki Gitarizma takip eden yıllar içinde birçok değerli müzisyenin katılımıyla çok katmanlı bir gruba dönüşmüştü.
Gür Akad ve Alpay Şalt hep sabit kalsa da kimi zaman gruba bir klavye eklenmiş, kimi zaman da sahnede gitarcı sayısı dörde kadar çıkmıştı. Ülkemiz için ilk olan bu oluşumda Ayberk Saka da görev alacaktır. Altı yıllık Karabük tecrübesinden sonra 2014 yılında artık yaşamını sürdüreceği Muğla’ya taşındı.
Burada, stüdyosunda çalışmalarına hız veren Saka kendi bestelerinin yanı sıra yerel ve ulusal alanda çeşitli reklam ve jingle müzikleri üreterek “bu alanda ben de varım” dedi. Çoğu sipariş olan bu bestelerin aranjelerini de kendisi yapıyordu. Bunları bağımsız sinema projeleri için ürettiği film müzikleri takip etti.
Bağımsız müzisyenlerin ve grupların şarkılarını tüm dünyadaki dijital müzik platformlarında yayımlamasını sağlayan, aynı zamanda sanatçıların kurumsal halkla ilişkiler (PR) çalışmalarını ve sosyal medya yönetimini üstlenen bağımsız bir plak ve müzik yapım firması olan On Air bünyesinde tekli yayımlama fikri de tüm bu çalışmalar esnasında filizlenir.
Ve bu filizlenmenin ilk ürünü 2017 yılında gelir; Bay Mükemmel. Oldukça iddialı bir giriştir camiaya. Bir Funky Pop çalışması olan şarkı üç versiyon hâlinde aynı tarihte yayımlanır. Tüm enstrüman performanslarıyla, aranjmanıyla, kayıt ve miksiyle tam bir kendi imkânlarıyla yapılmış bir çalışmadır.
Bir başka tekli çalışma da 2018 yılında gelir: Mavi Melek. Yavaş tempolu bir Pop şarkısı Tarkan şarkılarını anımsatsa da yine tüm performansları kendisine ait olması açısından özgün ve başarılı bir çalışma olarak Saka’nın diskografisinde yer alır.
Her yıl bir tekli kuralını 2019’da da bozmaz ve Çöllerim Bana Yandı isimli daha sert ritim ve gitar riflerinden oluşan şarkısı yine On Air’den tüm dijital platformlarda yayımlanır. Şarkıya bir de klip çekilir.
2020 yılıyla beraber tüm dünyayı kasıp kavuran pandemi döneminde Ayberk Saka albümüne yoğunlaşacaktır. Sound açısından hayranı olduğu Pink Floyd ve Dream Theater grupları arasında bir yerlerde gezinen, hikâyesi olan, türlere bağlı kalmaksızın konsept bir albümün uzun soluklu kayıt sürecini başlatır.
Kelebeğin Vedası adını taşıyan albümde enstrümanistliğini üst seviyede kullanarak; yaylılar ve konuk müzisyenlerin çaldığı bölümler dışında enstrümanların çoğunu kendisi çalar. Kontrbasta Bahar Kurtulmuş, viyolada Eylül Kurtuluş, çelloda Göksun Girici, kemanlarda İrem Ulu Kandemir ve Gülşen Ulu Saka, akustik gitarda Yılmaz Kömürcü (İntikam şarkısında), bas gitarda Atakan Çekmece (Can Dostum şarkısında) ve davulda Caner Yavuz (En Zor Anımda şarkısında) eşlik eden diğer müzisyenlerdir.
Hikâyesi olan, konsept bir albüm dedim ya; dinleyiciyi ters köşe yapan bir özellik olarak, albümde şarkılar arasındaki diyaloglar ön plana çıkmaktadır. Demet Bozkurt ve Şehriyar Açıkgöz’ün sesleriyle hayat verdiği karakterler, trajik bir ölüm sonrası geride kalan erkeğin isyanını, öfkesini, yas sürecini ve iç hesaplaşmasını başarılı bir şekilde dinleyiciye aktarıyor.
Kadın ve erkeğin iç dünyasına ayrı ayrı değil de eşit mesafeden bakmamızı hedefleyen müzikal bir kurguya oturtulmuş tüm şarkılar. Ve tarz olarak Cazdan Soul’a, Progressive’den Thrash Metal’e, geniş bir yelpazeye sahip Kelebeğin Vedası. Esasında burada türlerin çeşitliliğinden ziyade şarkıların düzenlemelerine dikkat çekmekte yarar var.
Cem Karaca’ya atfedilen bir söz vardır: “Eğer bir müzisyen bana, bastığı la notasıyla güneşin doğuşunu ve batışını ayrı ayrı hissettiriyorsa o gerçek bir müzisyendir.” Ayberk Saka da hakimiyet kurduğu enstrümanlarıyla kurduğu armoninin taşıdığı duyguları çözümlemiş, şarkıların duygusunu bu çözümlemeler üzerine inşa etmiş. Kelebeğin Vedası tam 18 şarkı ve 56 dakikadan oluşmakta.
Ülkemizdeki standartların üstünde bir şarkı sayısı ve süreye sahip yani. Günümüz şartlarına göre oldukça cesur bir atılım diyebiliriz. Albümün tüm kayıt ve mastering aşamalarını da tek başına kotaran Saka, bu bağımsızlığın verdiği özgüvenle önündeki alanı serbestçe kullanmış.
Albümün öne çıkan ve radyo ve çalma listelerinde dikkat çeken şarkısı Al Yaşantım Beni, tüm albümün müzikal bir özeti gibi, senfonik katmanları ve güçlü Rock nakaratıyla hikâyenin duygusal ağırlığını tek bir odakta topluyor.
Şimdilik dijital platformda yayımlanan albümün fiziksel baskısını da görmektir dileğimiz. “Söz uçar, yazı kalır” misali, çift plaklık bir albümü diğer plakların arasında görmek fena olmazdı hani.
Muğla’dan Yükselen Cesur Bir Anlatı
Bülent Seyitdanlıoğlu
Ayberk Saka’nın Kelebeğin Vedası albümünü dinlerken aklıma radyo tiyatrosu geldi. Sesin, sözün ve müziğin birlikte kurduğu; sahneleri dinleyenin zihninde canlanan bir anlatı… Tanıtım metninde kullanılan “sinemasal” tanımını anlıyorum. Benim kulağımda ise anlatıcının sesine tutunarak ilerlediğimiz, dekorunu seslerin oluşturduğu bir radyo tiyatrosunun karşılığı daha güçlü.
Progresif, Eklektik ve Operamsı Rock gibi tanımlarla anılan bu çalışma, insanın kayıpla ilişkisini odağına alıyor. Aşkın ardından gelen yıkım, öfke, hesaplaşma ve veda, aynı hikâyenin birbirine bağlanan sahnelerine dönüşüyor. On sekiz parçaya yayılan, tanıtım metnine göre 56 dakika süren bu anlatının merkezinde, yaşadıklarının içinden çıkmaya çalışan bir insan var.
Karabük doğumlu, yaşamını Muğla’da sürdüren Ayberk Saka’nın müzikle bağı çocukluğuna uzanıyor. Babası da kendisi gibi müzikle uğraşmış, Tünay Akdeniz’le birlikte çalışmış. Bu bilgiyi bizzat Tünay Akdeniz’den öğrendim. Saka’nın yıllar içinde geliştirdiği üretim biçimi ise Kelebeğin Vedası’nda kapsamlı bir karşılık buluyor. Düzenlemelerden prodüksiyona, miks ve mastering işlemlerine kadar uzanan sorumluluğu kendisi üstleniyor.
Böylesine kişisel bir çalışmada vokalin nasıl konumlandığı belirleyici. Saka’nın sesi, şarkıları yorumlarken anlatıcılığı da üstleniyor. Yalın, sade ve dinleyene yakın bir söyleyiş bu. Hikâyeyi takip etmemizi sağlayan ses, çevresinde değişen atmosferin içinde bize eşlik ediyor.
O atmosferi oluşturan altyapı ise hayli hareketli ve katmanlı. Albümün beni en fazla etkileyen taraflarından biri de vokalin yalınlığıyla düzenlemelerin çeşitliliği arasında kurulan ilişki oldu. Anlatıcıya kulak verirken onun içinde bulunduğu ruh hâlinin seslerle biçimlendiğini hissediyoruz. Öfke sertleşen gitarlarla büyüyor, kırılganlık daha yumuşak bir söyleyişle beliriyor, senfonik katmanlar kişisel bir acıya geniş bir sahne kuruyor.
Thrash Metal, Soul, Caz, Blues, seksenler Pop ve Senfonik Rock… Yan yana yazıldıklarında nasıl bir bütün oluşturacaklarını merak ettiren bu türler, albüm boyunca hikâyenin değişen duygularına eşlik ediyor. Türler arasındaki geçişlerin etkileyiciliği de buradan geliyor bana kalırsa. Bir bölümde sertleşen ses örgüsü, başka bir bölümde içe kapanabiliyor; akustik bir yakınlığın ardından orkestral bir genişlik duyabiliyoruz. Hikâyenin hareketi, müziğin biçimini de değiştiriyor.
Dinlerken yer yer Roger Waters’ın The Pros and Cons of Hitch Hiking albümünü düşündüm. Özellikle vokalin anlatıcılığa yaklaştığı, kişisel hesaplaşmanın albümün akışını belirlediği anlarda bu çağrışım güçlendi. Başka bölümlerde ise kendimi Rick Wakeman’ın dünyasına girmiş gibi hissettim. Senfonik genişlik, tiyatral kurgu ve birbirini izleyen sahneler, onun uzun anlatılarını hatırlattı.
Bunlar benim dinleme sırasında kurduğum bağlar. Saka’nın çalışmasını anlamlandırırken yıllardır hayatımda olan iki ayrı dünyanın kapısı aralandı. Waters’ın insanın iç sesine yönelen anlatıcılığıyla Wakeman’ın büyük sahneler kuran hayal gücü, Kelebeğin Vedası’na kulak verirken zihnimde buluştu.
Tanıtımda öne çıkarılan Al Yaşantım Beni, senfonik katmanları ve Rock nakaratıyla albüme giriş için bir durak olabilir. Yine de bu çalışmaya başından sonuna zaman ayırmanın karşılığı olduğunu düşünüyorum. Çünkü ilgimi çeken, parçaların birbirleriyle kurduğu ilişki ve anlatının bu ilişki içinde ilerlemesi. Saka da bir söyleşisinde albümün ilk parçadan başlayarak kesintisiz dinlenmesini öneriyor. Ben de bu öneriye kesinlikle katılıyorum.
Kelebeğin Vedası’nı ülkemiz için cesur bir deneme olarak görüyorum. On sekiz parçalık bir hikâye tasarlamak, farklı türleri bu hikâyenin içinde buluşturmak ve üretimin bütün yükünü üstlenmek, güçlü bir irade istiyor. Çalışmanın bende bıraktığı mütevazı izlenimi de seviyorum. Geniş bir anlatımın içinden bize yakın duran bir ses duyuluyor.
Ayberk Saka, insana dair bir hikâyeyi kendi imkânları, birikimi ve hayal gücüyle anlatıyor. Ben de dinlerken o hikâyenin seslerle kurulmuş sahnelerinde dolaşıyorum. Muğla’dan gelen bu vedanın daha fazla kulağa misafir olmasını istememin nedeni bu.





