Bir konser bazen sadece müzik değildir! Henüz yaşanmamış bir gecenin setlist’i, yıllar öncesine uzanan bir hafızayı yeniden görünür kılabilir mi? Ya da bazen, henüz yaşanmamış anların bile hafızada yer bulduğu bir deneyim olabilir mi?
rock yazıları:
Joan Baez ve Joni Mitchell’ın birlikte hayat verdiği “Dida”, sözlerden vazgeçerek sesin tek başına ne anlatabileceğinin kanıtı.
Pink Floyd’un dehası Syd Barrett’ın veda parçası “Jugband Blues”un hüzünlü hikâyesi. Sessiz ve kırgın bir kopuşun sarsıcı notaları.
Jimi Hendrix’in solo kariyerinde bir başkasına eşlik ettiği tek şarkı: “Old Times Good Times”. Stephen Stills ile bu eşsiz dostluğun hikâyesi.
1983 tarihli parça, sadece bir hit değil; 80’ler Pop-Rock estetiğinin manifesto anlarından biri. Synth dokular, dramatik yapı ve Benatar’ın meydan okuyan vokali.
Özellikle mikrotonal, yani çeyrek tonları kullanarak ve spontane döngüleri katmanlayarak müziklerini oluşturan grup yükselişte.
Turgut Uyar’ın dizelerinden Tophane’deki stüdyo kayıtlarına uzanan Büyük Ev Ablukada külliyatı mercek altında. Bartu ve Gülin, grubun “edebiyat departmanı” olarak şarkıların mutfağını ve kolektif yaşamın müziğe yansıyan izlerini anlatıyor.
İnkâr, Öfke, Pazarlık, Depresyon, Kabullenme. David Bowie’nin karakterden karaktere evrilen ilham yolculuğu, yeniden kurgulanıyor. Ziggy Stardust’tan Thin White Duke’a uzanan bu kişisel methiye, sanatçının ölümsüz mirasını selamlıyor.
Nirvana tarafından yayınlanan ilk versiyon, MTV Unplugged programındaki performansı sırasında kaydedildi.
1977’de Lynyrd Skynyrd efsanesini gökyüzünden düşüren elim uçak kazası, bugüne hüzünlü bir video bıraktı.