Baez ve Mitchell bu parçada, müziğin en çekici aracını —kelimeleri— bir kenara bırakır; heceler, nefesler ve tınılarla konuşur. Anlam, sözcüklerde değil, iki sesin birbirine yaklaşma ve uzaklaşma biçiminde ortaya çıkar. Bu nedenle “Dida”, klasik bir düetten çok; iki kadın arasında sevgiyi, çatışmayı, rekabeti, hatta biraz kıskançlığı anlatan içgüdüsel bir düello gibidir. Bir ses çağırır, diğeri cevap verir; sonra ikisi ortak bir noktada buluşur ve dayanışma yeniden başlar.
2008 yılında Joni Mitchell, kendisi ve Joan Baez için “dostrakip (frenemies)” denebilecek bir ilişki tarif etmiş, “Yapabilseydi bacağımı kırardı” demişti. Ancak bunu düette sezmek mümkün değil. Sesleri birbirinin etrafında süzülür ve ortaya çıkan etki, Baez’in “Diamonds & Rust” albüm kapağındaki güneş ışığıyla aydınlanmış oda kadar sıcaktır. (MA)