Müzik ve müzisyenin meçhul geleceğine ait fikir yürütmeler başlıyor; Teoman kötümser düşüncelerini kaleme aldı: “Gıcık bir müzisyen abiden, genç müzisyenlere”

Tünay Akdeniz; Türkiye’de Punk’ın yalnızca ithal bir estetik değil, yerel koşullar içinde şekillenen özgün bir karşı-kültür pratiği olduğunu gösteriyor. Bu yazıda; Birsel Harputlu erken dönem bağımsız üretim, sansür ve müzikal özerklik eksenindeTünay Akdeniz’in Punk’ı bir müzik türünden çok toplumsal bir duruş olarak nasıl kurduğunu inceliyor.

Punk sahneden Lo-fi estetiğe, analog hafızadan algoritma çağının eşiğine… Armageddon Turk, müziği bir janr değil, bir tutum olarak kuranların hikâyesini anlatıyor.

Duman, Münih’te yalnızca bir konser vermedi; gurbet, kuşaklar ve hatıralar arasında ortak bir ses yarattı. Almanya’da büyüyen dinleyicilerle Türkiye’den taşınan şarkılar, bu gecede müziğin aidiyet kurma gücünü bir kez daha hatırlattı.

Rock ve Saykodelik Folk tarihinin karanlık damarını izleyen bu yazı, okültizmin müzikle kurduğu ilişkiyi kültürel, felsefi ve tarihsel bir bağlamda ele alıyor. Karşı-kültürden Crowley’e uzanan bu hat, müziğin yalnızca ses değil, ritüel olduğunu da hatırlatıyor.

Iron Maiden Türkiye’ye uğramazken, boşluğu sahnede kim doldurur? Maiden Turkey konseri vesilesiyle tribute gruplarını mercek altına alan Adnan Alper Demirci; taklit, sadakat, fan kültürü ve müzikte “aslı varken kopya” meselesini samimi, keskin ama sakin sorularla kurcalıyor.