“Sticky Fingers”a son damgayı vuran özel şarkı “Moonlight Mile” için İngiliz yazar Simon Goddard bakın neler söylemiş:“Sticky Fingers’ın sonunda bu şarkıyı dinlemek sert bir fırtınanın ertesindeki görkemli bir sükunet gibi. Kurşuna dizilmeden önce ‘Son Arzum’ diye istenecek bir şarkı. Fırtınanın ertesindeki görkemli sükunet“.
Hepinize selamlar Stüdyoİmge’nin değerli okurları. Bu ay Hayatımı Değiştiren Albümler yazı dizisinin yeni bölümüyle yeniden karşınızdayım. Rory Gallagher ve John Mayall albümlerinin ardından tematik üçlemeyi tamamlayıp Rock müzik tarihinin en büyük gruplarından biriyle devam edelim. Bu ay efsanevi The Rolling Stones’un 1971 tarihli kült albümü “Sticky Fingers”ı mercek altına alıyorum.
Doksanların ikinci yarısında daldığım Rock müziği öğrenme, keşfetme ve dinleme seanslarında karşıma çıkan bu nadide grubu hemen başucuma koydum. Yaklaşık otuz yıllık süreçte grupla ilgili kaset, cd, plak ve dvd formatında ne toplayabildiysem topladım. Ne yalan söyleyeyim, ne grubu dinlemeye ve ne de grupla ilgili materyalleri toplamaya doyabiliyorum.
Bu ay sizler için tanıtacağım “Sticky Fingers” albümü The Rolling Stones’un dokuzuncu stüdyo albümü. Grubun kesinlikle en güzel ve en bütünlüklü albümlerinden biri. İhtiva ettiği şaheser niteliğindeki şarkılarla zaman içerisinde kült mertebesine ulaşarak grubun adeta mührü oldu.
1971 yılı Rolling Stones için ilkleri barındıran bir yıl. Ezeli rakipleri, ebedi dostları The Beatles’ın dağılmasıyla konserlerini “Dünyanın En Büyük Rock‘n Roll Grubu” anonsuyla açmaya başlayan beşli için artık değişim zamanıydı. Yeni on yılda albümlerini kendi plak şirketinden çıkarmaya başlayan grup, artık sonsuza dek markaları olacak dil ve dudaktan oluşan logolarını bu albümün içinde yer alan insört ile görücüye çıkarmıştı. Grupla özdeşleşen logoyu tasarlayan Kraliyet Sanat Koleji öğrencisi grafik tasarımcı John Pasche; öncesinde grubun 1970 tarihli Avrupa Turnesi’nin posterini tasarlamıştı. Mick Jagger grubu lanse edecek yeni bir logo arayışındayken Pasche’ye Hindu Tanrıçası Kali’den ilham almasını salık vermişti ve ortaya çıkan sonuç çok hoşuna gitmişti. Sadece 50 sterlin karşılığında ortaya bir sanat eseri çıkaran John Pasche sonrasında 200 sterlin daha takviye almıştı ve nihayet 1984 yılında logoyu 26.000 sterline Rolling Stones’a satmıştı.
23 Nisan 1971’de yayınlanan “Sticky Fingers”, Atlantik’in iki yakasında birden bir numara olan ilk The Rolling Stonesalbümüydü. Çıktığı hafta sadece Amerika’da 500.000 adetin üzerinde satmıştı ve takip eden aylarda milyon bandını rahatlıkla geçmişti. Grubun kurucu üyesi Brian Jones olmadan kaydedilen ve yayınlanan ilk albümdü aynı zamanda. 3 Temmuz 1969 günü malikanesinin havuzunda esrarengiz bir biçimde boğularak hayatını kaybeden gitaristin yerini John Mayall’in grubundaki performansıyla göz kamaştıran henüz yirmi yaşındaki Mick Taylor almıştı. Evet, değişim zamanı demiştik. Bunu albümün ilk notalarından kapanışa kadar hissedebilirsiniz. Grup, ilk kez üflemeli çalgılardan ve yaylı düzenlemelerinden yararlanmıştı. Baterist Charlie Watts, albümün yapım sürecindeyken Otis Redding ve James Brownetkisinde olduklarını açıklamıştı. Soul, Country ve Blues renklerinin mükemmel karşımı bir sonraki albümleri “Exile On Main Street”in adeta bir prototipiydi.
Albüme güzellikler katan gizli kahramanları da es geçmeyelim. Yaylı aranjmanlar; Paul Buckmaster, slide gitar; Ry Cooder, piyano; Jim Dickinson, Nicky Hopkins, Jack Nitzsche ve Ian Steward, tenor saksofon; Bobby Keys, perküsyon; Jimmy Miller, org Billy Preston ve trompet Jim Price.
On şarkılık bu leziz harman kırk altı dakikalık adeta bir işitsel şölendi.
Şarkı Listesi
A1 : Brown Sugar – 03:50
A2 : Sway – 03:45
A3 : Wild Horses – 05:41
A4 : Can’t You Hear Me Knocking – 07:17
A5 : You Gotta Move – 02:32
B1 : Bitch – 03:42
B2 : I Got The Blues – 04:00
B3 : Sister Morphine – 05:34
B4 : Dead Flowers – 04:05
B5 : Moonlight Miles – 05:56
“Sticky Fingers”ın açılış şarkısı “Brown Sugar”, 16 Nisan 1971’de albümün ilk teklisi olarak yayınlandı. Hem ABD’de hem de Kanada’da bir numara oldu. Grup artık partilerin vazgeçilmezi olmuştu. Başarılı yaylı düzenlemeleriyle dikkat çeken “Sway”da tempo yine yüksek. Üç numaralı şarkı “Wild Horses”, grubun kadim dostu Gram Parsons’un desteğiyle yazılmış Country etkisinde bir şarkı. Grubun yetmişlerdeki en büyük hiti bu şarkıydı kanımca. “Can’t You Hear Me Knocking”de Mick Taylor, Santanavari ışıltılı gitar performansıyla adeta parlıyor. A yüzünün kapanışı Missisippi Fred Mc Dowell’ın Blues standardı “You Gotta Move”, albümün tek cover şarkısıydı. Grup bu işin hakkını veriyordu.
Türler arasında ustalıkla gezinen The Rolling Stones başyapıtı “Sticky Fingers”ın B yüzü “Bitch” ile başlıyor. Bobby Keys’in saksafonu ve Jim Price’ın trompetiyle dikkatleri çekiyor. “I Got the Blues”da üflemeliler gün yüzüne çıkarken bu tutkulu ballada Billy Preston’un gospel orgu coşkuyla eşlik ediyor. “Sister Morphine”in ortak şarkı sözü yazarı Mick Jagger’ın o dönemki sevgilisi Marianne Faithfull. Günümüze dek konserlerde zaman zaman çalınan bu şarkı uyuşturucu göndermeleriyle dolu karanlık bir bağımlılık öyküsünü konu ediniyor. “Dead Flowers”; kanımca o dönem kadri kıymeti bilinmeyen bir Rolling Stones şarkısıydı. Şarap gibi yıllandıkça değeri anlaşılan ve hakkı teslim edilen bu güzel şarkı benim için de çok özel. Albümü kapatan “Moonlight Mile” kapanış için mükemmel bir tercih. Rivayete göre grup bu şarkıyı sabahın dördünde kaydetmiş. Keith Richards çoktan sızmış olduğu için şarkıyı Mick Taylor kotarmış.
Albümün kapak tasarımı da içeriği gibi çarpıcıydı. Kot pantolon ve açılır fermuarlı kapak Andy Warhol’un elinden çıkmaydı. Kapağın yani pantolonun içindeki iç kapakta iç çamaşırı fotoğraf baskısı vardı ve John Pasche’nin tasarladığı Rolling Stones logolu insört pantolonun içine iliştirilmişti. İnsörtün diğer yüzünde kahramanlarımızın siyah beyaz boy fotoğrafları mevcuttu. Geçtiğimiz elli beş senede müzik tarihinin en çok taklit edilen albüm kapaklarından biri oldu “Sticky Fingers”.
Dipsahaf Volkan Özboz sayesinde arşivime yıllar önce giren tertemiz bir ilk baskı kopyanın üzerine 3 Mayıs 1971 damgası vurulmuş.
“Sticky Fingers” aynı zamanda Bill Wyman’ın 1989 yılında Washington DC’de açtığı bir cafeye ismini verdi. Mekânın menüsü bizzat Bill Wyman tarafından Rolling Stones tarzına uygun şekilde tasarlanmış, müzik ve kültürün içe içe olduğu bir ortam amaçlanmıştı. Çeyrek asırdan fazla bir süre hizmette olan Sticky Fingers Cafe hem Rock müzik severler hem de Rolling Stones hayranları için özel mekânlardan bir tanesiydi.
The Rolling Stones’un 40. yıl kutlamalarında Uncut dergisinin yaptığı oylamada belirlenen en iyi 40 şarkı içerisinde “Sticky Fingers”tan 5 şarkı listeye girmiş. 27. sırada “Moonlight Mile”, 20. sırada “Can’t You Hear Me Knocking”, 19. sırada “Wild Horses”, 17. sırada “Sway” ve 16. sırada “Brown Sugar” var. Albümün çıkışının 40. yılında Mojo dergisi “Sticky Soul Fingers” projesi için birbirinden yetenekli grup ve müzisyenleri bir araya getirerek ilginç yorumları bir cd’de toplamış. Dergiyle birlikte dağıtılan bu promo cd’ye denk gelirseniz kaçırmayın derim.
“Sticky Fingers” günümüzde hâlâ basılan ve iyi satan bir albüm. Genişletilmiş baskılarda yer alan farklı versiyonlar, konser kayıtları ve bonus şarkılar ilgi çekici nitelikte. 1974 yılında yerini Ronnie Wood’a bırakan Mick Taylor, kırk yıl sonra 50 & Counting turnesinde gruba sahnede özel misafir olarak tekrar katıldı ve muhteşem performanslara imza attı. “Sticky Fingers”a sololarıyla damgasını vuran yetenekli gitaristin gruptaki ömrü beş yıl değil de otuz beş yıl olsaymış keşke. Yine Mick Taylor’un katılımıyla 20 Mayıs 2015’de Los Angeles’da bulunan Fonda Theatre’da 1.200 kişilik seçkin bir kalabalığın önünde verdikleri özel bir konserde albümü baştan sona çalan gruba yukarıda isimlerini saydığım albümün gizli kahramanları da eşlik etmişti. Albüme emek verenlerin onore edildiği bu unutulmaz konser plak, cd ve dvd formatlarında yayınlanarak ölümsüzleştirilmişti.
Gelecek ay yine başka bir albüm yazısında Stüdyoİmge sayfalarında yeniden görüşebilmek dileğiyle. Kendinize iyi bakın, müzikle kalın ve hoşça kalın.
