Turgay Yalçın’ın bu yazısı aynı anda Stüdyoİmge ve Dark Blue Notes’da yayınlandı. “Rainbow Rising” iki dergi için de önemli. Rock tarihindeki bu birleşme hala etkisini sürdürüyor bizce.
Albümler üzerine yazılar:
1979 tarihli “Quiet Life”, Japan’ın Glam köklerinden sıyrılıp daha zarif, melankolik ve olgun bir sese yöneldiği dönüm noktası. Synthesizer dokuları, saksafon tınıları ve David Sylvian’ın kontrollü vokaliyle şekillenen albüm, grubun uluslararası çıkışının da kapısını araladı.
1967’de yayımlanan “The Velvet Underground & Nico”, Rock müzikte estetik konforu reddeden tavrıyla yalnızca bir albüm değil, bir kırılma anı yarattı. Andy Warhol etkisi, albümü yıllar içinde daha da büyüttü.
Madchester ruhunun mihenk taşı The Stone Roses (1989), yalnızca bir debut albüm değil; bir kuşağın stilini, sesini ve hayallerini şekillendiren bir dönüm noktası. Mani’nin Groove’u, Squire’ın gitarı ve Brown’un sesiyle İndie tarihine kazınan saf bir efsane.
“Kırılganlar Kralı”, Teoman’ın müzik kariyerinde bir dönüm noktası. Bir şarkı koleksiyonu değil, tek bir anlatının farklı sahneleri. Bu albüm ilk parçalarda içe kapanık, kişisel bir yalnızlığı dile getirir, ancak her şarkıda bu karanlık biraz daha çözülür, sesler sadeleşir, sözcükler dinginleşir.
Gitar ve vokalde Mick Jagger, elektro ve akustik gitarda Keith Richards, bas gitarda Bill Wyman, elektro ve akustik gitarda Mick Taylor ve davulda Charlie Watts bu albümün kahramanlarıydı.